Bir Afrika atasözü der ki:
“Soğuk suya kendi giren üşümez.”
Bu söz, ilk duyulduğunda basit bir cesaret çağrısı gibi gelir. Ama biraz durup düşündüğümüzde, hayatla kurduğumuz ilişkinin özünü anlatır. Zor olanın kendisi değil; zor olana karşı gösterdiğimiz dirençtir çoğu zaman. Çünkü insan, hazır olmadığı bir şeye itilince üşür. Ama kendi adımıyla, kendi kararıyla girerse o suya, bedeni kadar ruhu da uyum sağlar.
Hayatta insanı acıtan şeylerin büyük bir kısmı, gerçeğin kendisi değil; onunla savaşma halimizdir. Kaybetmemek için tutunduğumuz, değişmemek için direndiğimiz, “böyle olmamalıydı” diye içimizden itip durduğumuz her şey… Direndikçe sertleşir, sertleştikçe can yakar. Çünkü gerçek, inkâr edildiğinde büyür.
Kabul etmek ise çoğu zaman yanlış anlaşılır. Sanki vazgeçmek, boyun eğmek gibi algılanır. Oysa kabul, “bu şu an böyle” diyebilme cesaretidir.
İnsan ancak kabul ettiğinde hareket alanı kazanır. Yasını tuttuğunda iyileşir. Kırıldığını kabul ettiğinde sınır çizebilir. Kendi payına düşen gerçeği sahiplenmek, insanı özgürleştirir.
Soğuk suya kendi isteğinle girdiğinde bedenin bir süre ürperir belki, ama sonra alışır. Nefesin düzenlenir. Panik yerini sakinliğe bırakır. Hayat da böyledir. Kendi seçiminle içine girdiğin zorluk, seni büyütür. Zorla sürüklendiğini düşündüğün şey ise seni küçültür.
Belki bugün hayatında direnmekten yorulduğun bir yer vardır. Belki “kabul edersem çökerim” sandığın bir gerçek… Oysa çoğu zaman insan, kabul ettiğinde dağılmaz; toparlanır. Çünkü özgürlük, her şeyi kontrol etmekte değil; kontrol edemediklerinle barışabilmektedir.
Unutma:
Direndiğin şey seni acıtır.
Kabul ettiğin şey ise seni dönüştürür.