Hayatın bazı dönemlerinde yaşadığımız duygular o kadar yoğun olur ki, sanki hiç bitmeyecekmiş gibi hissederiz. Bir ayrılık, bir kayıp, hayal kırıklığı ya da belirsizlik… O an yaşanan acı, zihnimize “Hep böyle hissedeceğim.” düşüncesini fısıldar.
Oysa psikoloji bize önemli bir gerçeği hatırlatır: Duygular kalıcı değildir.
Tıpkı gökyüzündeki bulutlar gibi gelir, yoğunlaşır ve zamanla dağılırlar. Biz ise çoğu zaman bulutları gökyüzünün kendisi sanırız. Halbuki gökyüzü hep oradadır; değişen yalnızca üzerinden geçen hava durumudur.
Üzüntü, öfke, korku, yalnızlık ya da kaygı… Bunların hiçbiri kim olduğumuzu tanımlamaz. Bunlar sadece yaşadığımız deneyimlere verdiğimiz doğal tepkilerdir. Hissettiğimiz duygu ne kadar güçlü olursa olsun, kimliğimiz o duygu değildir.
Duygularla savaşmak yerine onları fark etmek, isimlendirmek ve geçmelerine alan tanımak psikolojik dayanıklılığın önemli bir parçasıdır. Çünkü bastırılan duygular kaybolmaz; anlaşılmayı bekler. Kabul edilen duygular ise zamanla etkisini yitirir.
Kendinize şu soruyu sorun:
“Şu an hissettiğim duygu gerçekten ben miyim, yoksa sadece şu anki deneyimimin bir parçası mı?”
Bu küçük ayrım bile yaşadığınız yükü hafifletebilir.
Belki bugün çok yorulmuş, umutsuz ya da kırgın hissediyorsunuz. Ama unutmayın; geçmişte de zor zamanlardan geçtiniz ve o duyguların çoğu bugün aynı yoğunlukta değil. Çünkü zaman, farkındalık ve iyileşme birlikte çalışır.
Siz, yaşadığınız her duygudan daha büyüksünüz.
Duygularınız değişebilir.
Koşullarınız değişebilir.
Hayatınız değişebilir.
Ama bütün bu değişimlerin içinde kalıcı olan, onları deneyimleyen sizsiniz.
Belki bugün ihtiyacınız olan şey, kendinizi değiştirmeye çalışmak değil; hissettiklerinize nazikçe yer açmak ve kendinize şu cümleyi hatırlatmaktır:
“Şu anda hissettiklerim geçici. Kalıcı olan benim.”
← Yazılara dön